Sığınan Kimse Ne Demek?
Bir zamanlar, sığınmak demek sadece bir çatı altı, bir oda, dört duvar demek değildi. Sığınmak, birinin varlığına, onun sana uzattığı ellerine, gözlerindeki anlayışa sığınmaktı. Benim için sığınan kimse ne demek sorusu, belki de Kayseri’nin gri sokaklarında her gün geçirdiğim saatlerden, duvarların ardındaki yalnızlıktan, sonradan fark ettiğim derin bir anlamdan ibaret.
Bir Kış Günü, Sığınmak Ne Demekti?
Hava, o soğuk kış gününde dışarıda karla karışık bir yağmur gibiydi. Kendimi her zamankinden daha fazla yalnız hissediyordum. Kayseri’nin kararmaya yüz tutmuş sokakları, bir zamanlar sevinçle geçtiğimiz, kahkahaların yankılandığı yerler değil gibiydi. O gün, işlerim bittiğinde bir kafeye sığındım. Beni sadece sıcak bir kahve değil, sanki başka bir dünya bekliyordu.
Kafede, bir masanın köşesinde oturan yaşlı bir adam dikkatimi çekti. Yalnız oturuyordu, ama yanındaki sandalyeye koyduğu eski, yıpranmış şapkasından bir şeyler konuşuyordu. Yavaşça yaklaşmaya başladım, derken birden göz göze geldik. Bir an sessizlik oldu, sonra o gülümsedi. “Sığınan kimse ne demek, biliyor musun?” diye sordu.
Şaşkınlıkla, “Ne demek?” dedim.
“O sığınan kimse, bazen fiziksel bir yer değil, birinin gözlerindeki huzur olmalı,” dedi ve kafasındaki şapkayı kaldırdı. “Benim şapkam da sığınan bir kimse, öyle düşün.”
Hayal Kırıklığı ve Beklentiler
O an, yıllardır düşündüğüm bir sorunun cevabını bulmuştum. Ne zaman biri bana sığınmak istediğimi söylese, ne demek istediğini gerçekten anlamıştım. Hep sanmıştım ki, sığınmak sadece bir yer bulmakla ilgili, bir yerin seni koruması, seni sarması… Ama aslında, sığınmak sadece bir fiziksel yer değilmiş; birinin ruhunda bulduğun güvenmiş.
Gerçekten de, bir yerden başka bir yere gitmek, yeni bir başlangıç yapmak, bir yeri sığınacak bir liman gibi görmek beni hep rahatlatmıştı. Ama o an fark ettim ki, bazen, hayatın gidişatını sorguladığında, seni saran sadece duygular oluyor. Bu, bana biraz hayal kırıklığı gibi geldi. Çünkü yıllardır ben, gerçek sığınma duygusunu dışarıda arıyordum. Halbuki, bu duyguyu içimde bir yerlerde bulmam gerekiyordu.
Bir Nevi Sığınmak
O günden sonra, Kayseri sokaklarında yürürken bir şeyler değişti. Her adımda, sığınan kimse ne demek sorusunun cevabını daha iyi anladım. Birine sarılmak, ona güven duymak, belki de insanın kendisini açması, gerçek sığınma olabilirmiş. Ama bu yol o kadar kolay değilmiş. Yıllarca insanların güvenini kazanmayı bekledim, bazen kaybolan dostlukları tekrar bulmak için zaman harcadım. Ama asıl soru şuydu: “Sığınan kimse, güvenebileceği bir yer bulabilir mi?”
Bazen gözlerimle birine bir şeyler anlatırken, sesimin, kelimelerimin ne kadar eksik kaldığını hissediyorum. İhtiyacım olan şey bir adım, bir dokunuş. Belki de bu duyguları doğru şekilde anlatabilmem için daha çok zamanım vardı.
Gelecekte Sığınmak Ne Olacak?
Sığınmak hala bende büyük bir anlam taşır, ama artık dışarıda bir şeyler aramıyorum. Sadece birine doğru şekilde yaklaşmak, güven duygusunu hissetmek yeterli. Birçok kişi gibi ben de bazen kendi güvenli limanımı kuramıyorum. Ama her gün, bu duygunun ne kadar önemli olduğunu daha iyi anlıyorum. Sığınan kimse, bazen bir başkasının anlamasına sığınmak, bazen de sadece kendine bir adım daha atmak demek olabilir.
Belki gelecekte, tüm bu duyguları daha rahat paylaşabileceğim bir yer bulurum. Belki de bu dünyada, kendimi ve başkalarını anlamak, sığınabileceğimiz en güvenli liman olur.
Ve şimdi düşünüyorum da, belki de bir anlamda hepimiz sığınan kimseyiz. Çünkü hepimiz birine, bir şeye, bir güven duygusuna ihtiyaç duyuyoruz. Bu, bazen kimseye söyleyemediğimiz hisler, bazen de sadece birinin gözlerinde bulduğumuz huzur. Sonuçta sığınmak, dışarıdaki her şeyin içinde değil, içimizde bir yerlerdeymiş.